Error: Feed has an error or is not valid



 


 


 


 
اخبار و رویدادها
18 July 2019 /  پنج شنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۸

اصول و روش های براندازی دیکتاتوری – قسمت هفتم


رهبری و ارتباطات

در تمامی طول تاریخ، چه قدیمی و چه معاصر، دیده شده است که در کنار نفرات و سربازان و اسلحه و تجهیزات، فرماندهی و یا رهبری یکی دیگر از اصول مهم و حیاتی بوده و بدون رهبری و یا داشتن یک رهبری نادرست و ضعیف، انبوه نیرویی با تجهیزات کامل از نیروی کمتر و نا مجهزتربا فرماندهی صحیح و با قدرت شکست خورده و تار و مار شده اند. این مسئله نه تنها در لشگر کشی ها و جنگ های نظامی، بلکه در مبارزات داخلی و غلبه بر دیکتاتورها نیز ثابت شده و دولت های خشن و بی رحمی مانند شوروی، لهستان، رومانی، چکسلواکی، آلمان شرقی، گواتمالا، ال سالوادر، فیلیپین و … هنگامی که مبارزات مردمی به دست رهبران و مدیرانی آگاه، با ایمان، شجاع، و میهن دوست هدایت شده، همبستگی و قدرت مردم افزایش یافته و سقوط دیکتاتورها تسریع شده است. ولی در مقابل و در نبود رهبری و مدیریت، حرکت، هر چند هم در شروع بزرگ و همه گیر، در طول زمان و به دلیل تنوع عقاید و نداشتن راهنمود های لازم برای ادامه راه به ضعف و پراکندگی انجامیده و میزان تلفات با دستاورد ها اکثرا قابل مقایسه نبوده و در نهایت و دوباره دوران بی عملی و سر در گمی شروع شده است. (وضعیت ایران در خرداد هشتاد و هشت تا به امروز)

قدر مسلم است که بهترین مدیران و رهبران در صورتی که نتوانند با نیروهای در میدان در تماس دائم بوده و راهنمایی ها و پیشنهادات لازم تاکتیکی و عملیاتی را نموده و یا نتوانند از وضعیت های گوناگون در مکان ها و زمان های مختلف آگاهی داشته و با ارزیابی درست، تصمیم گیری های لازم را انجام دهند، نیمی از توانائی خویش و نتیجتا نیمی از شانس پیروزی را از دست خواهند داد. بنا بر این، ارتباطات، پیش بینی، ایجاد و استحکام کانال های مختلف ارتباطی باید در زمره رئوس کارهای پیش از شروع حرکت بوده از اهمیت و برقراری آن مطمئن بود. تلویزیون های ماهواره ای، رادیو های قابل شنود در سراسر و یا اکثریت مناطق جغرافیائی، سیستم های الکترونیکی و سایت ها و رادیو و تلویزیون های اینترنتی، پست الکترونیکی ، تلفن از هر نوع همراه و یا باسیم، چاپ و تکثیر، دست نوشته، پیام رسانی از طریق نفر و دوباره هر گونه راه دیگر ابتکاری از راه های ایجاد و برقرار داشتن ارتباطات می باشند. در موارد استفاده از کانالهای داخل کشور  دقت کافی در حفاظت و مخفیانه نگهداشتن آنها را باید به کار گرفت.

در هنگام عملیات از هر نوع، بایستی تمامی راههای کمکی، انتخاب دوم و سوم _ اضطراری و نهایی مشخص و شناخته شده باشند.

پشتیبانی و لجستیک

با مطالعه و بررسی دوباره ی تاریخ همه جنگهای قدیمی – معاصر – اخیر به اهمیت هر چه بیشتر پیش بینی و تامین پشتیبانی های لجستیکی پی برده و می بینیم که نیروهای عظیم براثر نداشتن تجهیزات لازم و یا نرسیدن به موقع پشتیبانی های لجستیکی تضعیف و زبون شده میزان آسیب پذیریشان به حد اکثر رسیده است. ( ارتش ناپلئون و هیتلر در روسیه ، ارتش امریکا در ویتنام ، ارتش ایران در جنگ با عراق و …) پس، بجاست که در طول تهیه طرح عملیاتی، لیست کامل وسایل لازم، میزان آنها از نظر کمیت و کیفیت، نحوه ی تهیه و راه های رساندن آنها به مبارزین و مردم در میدان به طور کامل و مشروح مورد بررسی قرار گرفته، همگی از پیش آماده بوده و خطوط کمک رسانی و مسئولین آن کاملا مشخص باشند.

بر خلاف عملیات نظامی و نیاز به اسلحه و تجهیزات سنگین و سبک و لزوم به رساندن سایر پشتیبانی ها از قبیل مهمات و لوازم یدکی و خوراک برای ماهها و هفته ها و…. در عملیات مبارزه مدنی این پشتیبانی ها سبکتر و کوچکتر و کم هزینه تر خواهند بود. ولی هر قدر کوچک و به ظاهر کم اهمیت، همگی نیاز های پشتیبانی باید و حتما از پیش برآورد شده و آماده باشند.

تکیه و اعتماد بر احتمالات، وعده ها و همه فاکتور های نامطمئن اشتباه بوده و همگی پشتیبانی ها از گام نخست تا آخرین هر طرحی باید از پیش تهیه و آماده استفاده باشند.

مسلما این آمادگی لازمه داشتن توانائی مالی، کانال های ارتباطی تهیه و تامین و نگاهداری خواهد بود که همین نیاز ها نیز خود باید به موقع تامین شوند. توانایی مالی لازم برای تهیه مواد دارویی و پانسمان مجروحین، تهیه خوراک و آشامیدنی برای تعداد زیاد به منظور نگهداشتن صف ها و جلوگیری از پراکندگی، پرداخت دستمزد به کسانی که اعتصاب های اولیه را انجام می دهند و حقوق نمی گیرند، از اولویت بالا در پشتیبانی لجستیکی برخوردارند.

با وجود تغییر ناپذیری اصول و پایه های تشریح شده در موارد شش گانه ی فوق، در عملیات نظامی چون در گیری معمولا با نیروهای  بیگانه صورت می گیرد و طرفین در گیر همگی نظامی هستند، فاکتورهای موثر در آنها با عملیات مقاومت و نافرمانی مدنی که در مقابل دیکتاتورهای داخلی انجام گرفته  که معمولا نظامیان و نیروهای منظم و مسلح و قوی در مقابل مردم بدون اسلحه و بدون تجهیزات قرار می گیرند، یکسان نبوده و در عمل باید زوایای دیگری نیز مورد توجه کامل قرار بگیرند.

فاکتورهایی مانند عوامل فیزیکی- تاریخی مذهبی – حکومتی- نظامی- فرهنگی- اجتماعی- سیاسی- روانشناسی- اقتصادی- و بالاخره فاکتورهای بین المللی باید در نظر گرفته شده و با دخالت دادن قسمت و یا همگی آنان درمحتویات مقطعی مقاومت و مبارزه منفی، زمینه مبارزه آماده شده و با تکیه بر آنها طرح های عملیاتی تهیه گردند.

 

در نظر داشته باشیم که مبارزه با دو هدف اصلی انجام میگیرد.

یکم: سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی

دوم: برقراری حکومت مردم سالار منتخب مردم ایران

هدف دوم در در قبل از مبارزه و در طول و عرض آن بایستی دائما تکرار شده و به مردم دلیل و انگیزه ای برای ادامه مبارزه و جانبازی بدهد. آنان که شعار ” مرگ بر جمهوری اسلامی ” فریاد می زنند، باید از پیش بدانند که چه حکومتی جانشین آن خواهد شد و هدف متقابل و نتیجتا محرک متقابل برای سرنگونی دیکتاتور و جایگزینی آن با حکومتی که به شرایطش آگاهی دارند داشته باشند.

طراحان استراتژیکی در یک مبارزه داخلی نیاز به پاسخ به سئوالاتی فراوان و بنیادین از قبیل سئوالات زیر را دارند:

الف: موانع اصلی برای رسیدن به آزادی چه هستند؟

ب: فاکتورهای اصلی برای رسیدن به آزادی چه هستند؟

پ: نقاط قدرت جمهوری اسلامی چه ها هستند؟

ت: نقاط ضعف رژیم اسلامی چه ها هستند؟

ث: رهبران و صاحبان قدرت در رژیم اسلامی تا چه حد آسیب پذیرند؟

ج: نقاط ضعف در توده های مبارزین چه ها هستند و چگونه می توان آنها را برطرف نمود؟

چ: وضعیت گروه های خاموش که در جریان اصلی مبارزه نیستند، ولی در عمل و یا احتمالا به نیروهای سرکوب و یا به مبارزان کمک خواهند کرد چیست؟ و چگونگی این کمک ها؟

در طرحریزی ابتدا باید عوامل اصلی برای شرکت دادن در مبارزه انتخاب شوند ( جنگ داخلی؟ جنگ چریکی؟ نافرمانی مدنی؟) و غیره

در موقعیت ما که راه مبارزه منفی و نافرمانی مدنی را برگزیده ایم پاسخ به شماری از سئوالات زیر داده شده و بقیه پاسخ ها نیز باید که کاملا شفاف و روشن باشد

الف: آیا تکنیک برگزیده در ظرفیت توده مردم می باشد؟ آیا قادر به انجام آن هستند؟

ب: آیا این تکنیک نقطه ی قدرت مردم است؟

پ: آیا این تکنیک نقاط ضعف حکومت را هدف می گیرد؟

ت: آیا روش های پشتیبانی پیش بینی شده حرکت را خود کافی می کند و یا نیاز به پشتیبانی شخص و یا نیروی سومی خواهیم داشت؟

ت: سابقه تکنیک انتخاب شده در ساقط کردن سایر دیکتاتوری ها چیست؟

ث: آیا روش های انتخاب شده منجر به تقلیل تلفات جانی و مالی شده و یا آنها را تشدید خواهد نمود؟

ج: پیش بینی و راه حل برای به حد اقل رساندن تلفات چیست؟

در پاسخ به این سئوالات و انتخاب روش ها، بایستی روش های غیر سازنده که نتیجه منفی می دهند شناسائی شده و در طرح کلی بکار گرفته نشوند.

در حالیکه باید نیرو و توان اصلی مبارزه در داخل کشور متمرکز باشد، لازمست کمک ها و اعمال نفوذ های بین المللی، چه در سطح دولت ها و چه سازمانهای مختلف را نیز بررسی کرده و تا سرحد امکان از آنها بهره گیری کنیم.

با توجه به وضعیت امروزی ج-ا در حال حاضر این کارها به طور پیگیر در حال انجامند که تقریبا برای ما بدون هزینه و تا حدی موفق نیز هستند، ولی به دلیل عدم پیگیری داخلی اثر زیادی نداشته، فزونتر این که اکثرا در امریکا اتفاق افتاده و دولت های مقتدر اروپائی تنها به حرف بسنده کرده و تا کنون گامی موثر در این راه برنداشته اند. به هر روی پشتیبانی خارجی ممکن است از راههای زیر انجام بگیرد تا افکار عمومی جهانی را بر علیه رژیم دیکتاتوری اسلامی برانگیخته و آماده برای تغییر رژیم نماید:

یکم: محکومیت از جانب سازمانهای بین المللی حقوق بشر، موسسات مذهبی و

دوم: تحریم های مختلف و موثر مانند تحریم دیپلوماتیک، سیاسی ، اقتصادی  از سوی دولت ها و موسسات اقتصادی(تحریم صدور و فروش اسلحه و تجهیزات نظامی، پائین آوردن سطح روابط دیپلماتیک و یا قطع رابطه، تحریم مناسبات اقتصادی و سرمایه گذاری های خارجی، اخراج رژیم از سازمانهای بین المللی و شاید سازمان ملل و در کنار اینها، تقویت نیروهای مبارز از طریق کمک های مالی و ارتباطی ( رادیو- تلویزیون – اینترنت و ) برای بالا بردن توان آزادیخواهان در داخل.

گفته شد که برخی از این روش ها به گونه ای پراکنده در حال انجام هستند، که بایستی سازمان رهبری با ایجاد رابطه مستقیم با کمک کنندگان، آنان را به ادامه و تقویت بیشتر تشویق نموده، استفاده حد اکثر را به صورت متمرکز از آن به سود مبارزه بنماید.

نتیجه گیری برای طرحریزی اصلی و محوری

با دخالت دادن نتیجه بررسی سه اصلی که درباره شان صحبت شد، یعنی وضعیت، انتخاب روش ها و نقش کمک ها از بیرون، اکنون شرایط ریحتن طرح کلی برای راهبرد مبارزه آماده هستند. این طرح کلی باید از مرحله آغازین مبارزه تا سرنگونی رژیم دیکتوری و برقراری سیستمی که بتواند مملکت را تا استقرار کامل نظم و سر کار آمدن یک حکومت مردم سالار دائمی اداره کند، فراگیر باشد.

پرسش هائی که لازم است در این طرح پاسخ داده شوند:

یک: بهترین راه برای آغاز حرکت مبارزه چیست؟

دو: چگونه و از چه راهی می توان اراده ی مبارزه و اعتماد به نفس و باور به پیروزی را در مردم ایجاد و تقویت و حفظ کرد؟

سه: چگونه می توان گروه خاموش را به عدم همکاری با حکومت و یا ملحق شدن به حرکت تشویق و ترغیب کرد؟

چهار: چگونه می توان با یک سلسله عملیات محدود تا حدی بر جامعه نفوذ کرده قدرت حکومت را محدود نمود؟

پنج: آیا موسسات و سازمانهایی وجود دارند که هنوز تحت کنترل رژیم نبوده و استقلال عمل داشته باشند؟

شش : چه سازمانهائی را می توان آسانتر از همه از کنترل رژیم خارج کرد؟

هفت: به چه سازمانهای جدیدی ( بصورت موقت و غیر رسمی) نیاز است که حتی با وجود رژیم اسلامی جوابگوی مقداری از نیاز های حرکت و جامعه باشند؟

هشت: چگونه می توان نیروی سازمانی مبارزه را تقویت نمود؟

نه: چگونه می توان به مبارزین آموزش داد؟

ده: چه منابعی از نظر لجستیکی ( پول-تجهیزات….) مورد نیاز خواهند بود؟

یازده: چه نمادهیی در تحریک و تحرک مردم موثر هستند؟

دوازده: با چه نوع عملیاتی می توان منابع قدرت رژیم را بطور موثر تضعیف کرد و از بین برد؟

سیزده: از چه راههایی می توان مردم را واداشت که همزمان با عملیات مبارزات مدنی انضباط عدم خشونت را حفظ کنند؟

چهارده: نیازهای روزمره اجتماع در طول مبارزه چگونه تامین خواهد شد؟

پانزده: راهکار انتقال قدرت از رژیم دیکاتور اسلامی به گروه حاکم موقت بعدی چیست؟

به خاطر داشته باشیم که یک نسخه ی همگانی و طرحی واحد برای حرکت های مختلف آزادیخواهی وجود نداشته و قابل نوشتن نیز نمی باشد، تنها اراده و شهامت و پایداری ملت هاست که به آنان توان رهایی از زیر یوغ دیکتاتورها را می دهد و در غیاب این اراده، هر گونه نسخه پیچی و طرحریزی و پیشنهادی هیچ اثری بر اجتماع نخواهد داشت. بنا بر این باید خواست عمومی و اراده بر خودرهاسازی بر یک اجتماع حاکم باشد تا بتوان از طرح ها و نقشه ها استفاده نمود و بنا بر همین اصل، اولین وظیفه ی آزادیخواهان و طبقه ی روشن اندیش برای رهایی، همان برانگیختن اراده مردمی و دادن انگیزه به مردم کوچه و خیابان برای مبارزه است. پیام این است: رهایی بخش شما خودتان هستید.

بسته به وضعیت، فرهنگ ، ملیت، و سایر عوامل حاکم، مبارزات آزادیخواهی با وجود داشتن هدف مشترک، با همدیگر اختلافاتی خواهند داشت. به همین دلیل طرح استراتژی محور باید با آگاهی کامل از وضعیت هر اجتماع و اعتماد کامل به روش ها و راههای انتخاب شده پی ریزی شود.

پس از پی ریزی دقیق طرح استراتژیک محور با در نظر گرفتن تمام جوانب یاد شده لازم است که این طرح از هر راه ممکن به آگاهی مردم داخل ایران رسیده شود. با آگاهی از  دانستن اصول بنیادین و هدفها، و داشتن راهنمود های لازم، تعدادی بیشتر از کسانی که انتظار می رود در حرکت شرکت کنند به این کار ترغیب خواهند شد. دانستن هدفهای نهایی ، در تقویت روحیه و میل به شرکت و عملکرد صحیح راهنمود ها بسیار موثر است، زیرا مردم خواهند دانست که برای چه هدف هایی مبارزه می کنند و در نهایت به غیر از رهایی از تمام بدی ها و ظلم و فساد رژیم حاکم، حکومت جانشین چه امتیازاتی برایشان خواهد داشت. ( تشریح ساختار نظام پیشنهادی جایگزین، قوانین اجتماعی که برقرار خواهند شد، توقعاتی که باید از قانون اساسی آینده داشت و بسیاری جزئیات دیگر در مرحله آمادگی و در طول مبارزه بسیار حیاتی است، زیرا هر چه آگاهی مردم از امتیازات هدفهاشان بیشتر باشد، خواسته و اراده آنان نیز به همان نسبت برای مبارزه تا نهایت و تحمل سختی های آن بیشتر خواهد بود).

مخفی کاری در این مرحله مورد نیاز نیست، چون رژیم به هر حال از آن آگاه خواهد شد و می تواند این امتیاز را نیز داشته باشد که در روحیه عوامل سرکوب و سرانشان اثر کرده در صفوف آنان شکاف ایجاد نماید.

پس از دادن آموزش و آگاهی کامل به همگی مردم و با در دست داشتن توانائی های لازم ( استراتژی عملیاتی – تاکتیک ها – روش ها – مدیریت و ارتباطات- لجستیک و پشتیبانی) بایستی شروع حرکت را اعلام کرده و از همگی مردم خواست که در آن شرکت کنند.

 


برچسب : , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

دیدگاه های این مطلب


در این مبحث حرفهای تازه ای میشنویم که هرگز نشنیده ایم.امید است که آثار مثبت این صحبتهارادراین جامعه خودباخته ببینیم. علت اصلی در جا زدن ما انفعال جامعه در برابر سرکوبهاست واظهارات بی اثری هم که از سوی اپوزیسیون ابراز میگردد به عقب نشینی رژیم کمکی نمیکند.مگر اینکه با نهادینه کردن حفوق مسلم شهروندی در کنار سازماندهی به روشهای مبارزاتی کارآمدی دست یابیم.



بادرود
در قبل از انقلاب ۵۷ سازماندهی و تامین مالی توسط آخوندها انجام میشد و همین امر در زمان شورش ها بکار امد
در این مهم بسیار هوشمندانه و برنامه ریزی شده بایستی انجام پذیرد
در صورت تحقق این کنشگران تحت یک تشکل خودباوری قرار خواهند گرفت و بسیار ارزشمند است
به امید پیروزی



باسلام ودرودفراوان آقای عرفانی عزیز اوایل صحبتهای شما من معترض بودم که چرادکتر فقط به یک درصدی تکیه کرده الان متوجه شدم ما باچه دسته مردم طرف هسیم بله راست گفتین که یک درصدی ..آبادی آزادی



ارسال نظر