Error: Feed has an error or is not valid



 


 


 


 
اخبار و رویدادها
۲ اردیبهشت ۱۳۹۸پخش زنده رادیو اتحاد
22 April 2019 /  دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸

اپوزیسیون چیست؟ کیست؟

اپوزیسیون در معنای نظری خود یعنی جمعی از مخالفان یک رژیم که برای تغییر آن برنامه دارند و در پی اجرای آن برنامه هستند.

یکشنبه ۵ آذر ۱۳۹۱- عاشورا: به طور جمعی به صحنه آییم و عزاداری را به تظاهرات اعتراضی تبدیل کنیم.

یکشنبه ۵ آذر ۱۳۹۱- عاشورا
به طور جمعی به صحنه آییم و عزاداری را به تظاهرات اعتراضی تبدیل کنیم.

قدرت اجتماعی نیاز به دو چیز دارد: انسان مداری و واحدهای جمعی خودسازمان یافته ی مردمی

سازمان خود رهاگران در مسیر ایجاد این دو زیر ساخت تلاش می کند.
ترویج تفکر انسان مداری و آموزش فن خودسازماندهی اجتماعی.

وقتی رهبری جمعی داریم. نیاز به رهبر نداریم.

وقتی رهبری جمعی داریم. نیاز به رهبر نداریم.

سازماندهی و تکامل تاریخی

استراتژی سازمان خودرهاگران در مسیر تبدیل اراده های فردی به اراده ی سازمان یافته ی جمعی می باشد. وقتی بتوانیم شبکه های جمعی سازمان یافته را متشکل سازیم می توانیم شرایط را به نفع اکثریت مردم تغییر دهیم

قدرت اجتماعی چیست؟

قدرتی است که از مجموع توان نهادهای سازمان یافته ی شهروندی به وجود می آید و از حقوق مردم دفاع می کند.

چگونه می توان از حالا کار ساختن قدرت اجتماعی را شروع کرد؟

از طریق ساختن جمع های شهروندی در داخل و خارج از کشور. در رابطه با موضوعات مختلف و برای فعالیت های گوناگون باید به ایجاد انجمن ها و گروه های شهروندی اقدام کرد و به فعالیت منظم پرداخت. آموزش و تمرین مدیریت جمعی امور ما را برای ساختن و پیش بردن مردمسالاری آماده می کند.

برای تحقق بخشیدن به قدرت اجتماعی از کجا باید آغاز کرد؟

از پایین ترین سطوح: از درون خانواده، محله، کارگاه، اداره، کارخانه، مدرسه، دانشگاه، محل کار و ….
در هر کجا باید جمعی را تشکیل داد و به کار گروهی برای بهبود اوضاع و عملکرد آن نهاد یا مکان پرداخت.

آیا قدرت اجتماعی خود بخود شکل می گیرد؟

خیر، قدرت اجتماعی بر اساس اراده ی مردم برای مشارکت در امر جمعی و نیز جدیت و پشتکار و خلاقیت آنهاست که شکل می گیرد. تا کار جمعی سازمان یافته و جدی نباشد از قدرت اجتماعی خبری نخواهد بود.

ضرورت خودسازماندهی، درس بزرگ جنبش سال ۸۸

شاید بد نباشد که در این زمینه به راهکار «خودسازماندهی» توجه نشان دهیم. روشی که در آن، نیروهای آگاه و کنشگر جامعه، به جای انتظار ظهور یک تشکیلات متمرکزِ سازمانده از نوع، که دیگر امکان پدیدآمدنش نیست، به طور خودکفا و فعال با بهره برداری از روش های ارتباط مدرن و کلاسیک اقدام به این کار می کنند. بر این مبنا، این واحدهای خودسازمان یافته جمع های متشکل از کنشگران را زمینه سازی می کنند، آموزش می بینند و در صحنه های مختلف جامعه مانند کارخانه و دانشگاه و محله به طور ملموس و مادی اقدام به آگاهی رسانی و هدایتگری معترضین می نمایند. جبران کمبود سازماندهی از طریق خودسازماندهی است.