Error: Feed has an error or is not valid



 


 


 


 
اخبار و رویدادها
19 October 2021 /  سه شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰

خودسازماندهی بهترین شیوه ی کار جمعی می باشد.

در کشورهای دیکتاتوری که امکان وجود تشکل های سیاسی مانند حزب ناممکن است، خودسازماندهی بهترین شیوه ی کار جمعی می باشد.

مروری بر پایه های فکری سازمان خودرهاگران در آستانه سومین سالروز تاسیس آن

ما به دنبال یارگیری و جذب نفر نیستیم، ما در پی ترویج اندیشه ی انسان مداری و قدرت اجتماعی در جامعه ی ایران هستیم. تاکتیک ما در شرایط کنونی و برای پیاده کردن استراتژی سازمان عبارت است از اجتماعی کردن این اندیشه. یعنی بردن فکر خودرهاگری، انسان مداری و قدرت اجتماعی به درون لایه های مختلف جامعه ی ایرانی.

قدرت اجتماعی چیست؟

قدرت اجتماعی قدرت سازمان یافته ی مردم است. مردمی که از موضوعات جامعه آگاه هستند و برای دفاع از منافع خود اقدام به سازماندهی خویش می کنند.

قدرت سیاسی چیست؟

ویژگی قدرت سیاسی این است که از طریق ساختارها، نهادها و در قالب روابط تعریف شده و به طور معمول از بالا اعمال می گردد. به طور مثال قدرت حکومت، دستگاه دولت و یا ساختار عمودی یک حزب یا سازمان سیاسی که در پی قدرت سیاسی است.

درباره ی الگوی تشکیلاتی سازمان خودرهاگران

ما می خواهیم یک شکل جدید از کار جمعی را تجربه کنیم. در این روش کاری فرد آزاد است که در سه عرصه ی تولید محتوا، توزیع محتوا و حمایت مالی آن گونه که خود می خواهد عمل کند، نه آن گونه که سازمان از او بخواهد.

انسان مداری یعنی چه؟

یعنی قرار دادن انسان در بالاترین پله دستگاه ارزشی خود. به زبان ساده انسان مداری یعنی انسان برتر از خدا، میهن، حزب، طبقه، پرچم، ایدئولوژی، مذهب و یا هر چیز دیگری است.

سندیکالیسم در ایران – بخش نهم

ای شما، شما ای کارگران و رنجبران و توده حقیقی ملت، ایران شما، ای فرزندان قاعدین تمدن، هنوز در بستر غفلت خجلت‌بار خویش غنوده و جایگاه مردان کار را به کسالت و کثافت آلودید. سر از خواب غفلت بردارید و دیده بگشائید، نظری به صحنه گیتی افکنید. جنبش اقدام عالم را بنگرید. صیحه دعوت کارگران و رنجبران عالم را به سوی رضوان اتحاد و اتفاق بشنوید. برخیزید و با قدم‌های رسا به سوی آن دعوت بشتابید.

استعمارِ پُست مُدرن و مسئولیت تاریخی اپوزیسیون ایران درایجاد آلترناتیو

اگر اپوزیسیون سکولار، لائیک و دمکرات در خود وظیفه مبارزه با استبداد و ارتجاع و عقب ماندگی و وابستگی و تجاوز روزمره به حقوق انسانی‌ را می‌ بیند، باید بدون کوچکترین تردید، در صدد بر زمین زدن جمهوری اسلامی و گذار از آن باشد. این هدف فقط در سایه همسازی و همگرایی نیروهای اپوزیسیون از یکسو و ایجاد یک آلترناتیو متشکل به گرد یک میثاق ملی‌ با حضور افراد و جریانات سیاسی مسئول، حقوقمدار، معقول و متعهد میسر است.

بررسی فرهنگی جامعه ایران – بخش ششم

بدیهی است که استمرار و ثبات در روند ایجاد دمکراسی و عدالت های اجتماعی جدا از انجام فعالیت های گسترده و سازمان داده شده فرهنگی مقدور نخواهد بود و در هر دو بخش، نیاز به سازماندهی و اقدام عملی احساس میشود.

بررسی فرهنگی جامعه ایران – بخش چهارم

سیستم، کاملاً آگاه است که طبقات کنشگر جامعه عمدتاً طبقات پائین جامعه بوده و از همراهی جنوب شهری ها در مبارزات آزادی خواهی مردم در هراس است