آری می توانیم…
می توانیم یک عمر ناله و زاری کنیم و می توانیم هم یک روز بجنگیم و رها شویم. انتخاب با ماست.
همبسته
می توانیم یک عمر با بی اعتنایی و بی توجهی به هم زندگی کنیم و می توانیم یک روز همبسته و دست در دست هم رها شویم. انتخاب با ماست.
آری می توانیم…
می توانیم یک عمر با بی اعتنایی و بی توجهی به هم زندگی کنیم و می توانیم یک روز همبسته و دست در دست هم رها شویم. انتخاب با ماست.
مردم و اپوزیسیون: غایبان بزرگ معادله ی آینده ی ایران – کورش عرفاني
بخش کوچکی از این یک درصد نیرویی است که به راستی می توانید در آغاز کار روی آن حساب کنید و به تدریج افزایش می یابد. باید به آنها ضرورت کار سازمان یافته راتوضیح داد، فن سازماندهی را آموزش داد و به هر طریق ممکن از آنها حمایت مادی و غیر مادی به عمل آورد. دوم این که در اپوزیسیون باید تولیدکنندگان ادبیات سیاسی و کنشگران سیاسی را از هم تفکیک کرد.
آیا خودرهاگری جنبه فردی دارد و یا یک پدیده ی اجتماعی است؟
هر دو. خودرهاگری از یک سو به معنای بریدن بندهای ستم پذیری درون است و دیگری پاره کردن زنجیرهای ستمگری بیرونی .
خودرهاگران: مردم را تشویق کنیم که در پی حرکت و واکنش جمعی باشند.
در شرایط کنونی که هر روز به احتمال یک جنگ خانمانسوز نزدیک می شویم هر ساعت از زمانی که در اختیار ماست مهم است، آن را بیهوده هدر ندهیم. این ها می تواند آخرین روزها و آخرین ساعت ها برای نجات ایران و ایرانی باشد.
آیا انفجار انبار مهمات آغاز اعلام نشده حمله نظامی به ایران است؟
به این ترتیب شاید زیاد اغراق نباشد که بگوییم جنگ آغاز شده است، بدون اعلام و بدون به رسمیت شناخته شدن از جانب دو طرف. برای کشورهایی که در تدارک حمله ی اصلی هستند
گفتم و گفت: فقط مردم می توانند جلوی جنگ را بگیرند.
وقتی با هم همبسته باشند، وقتی سازمان یافته و جمعی عمل کنند می توانند اعتراضات و اعتصابات و تظاهرات و تجمعات برگزار کنند. به طور روزانه در همه جا و به طور وسیع و گسترده. این فشار دولت را وادار به شکست خواهد کرد.
آیا فرد به تنهایی می تواند مشکلاتش را حل وفصل کند؟
رعایت فردیت فرد و ضرورت کنش جمعی نه تنها با هم در تضاد نیستند، بلکه تکمیل گر یکدیگر هستند.