Error: Feed has an error or is not valid



 


 


 


 
اخبار و رویدادها
19 November 2018 /  دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷

فرشگرد یا تدارک لویه جرگه‌ی ایرانی – کورش عرفانی

این مهم ممکن است اگر فعال شویم، اگر تسلیم جنگ روانی نشویم، اگر اسیر تبلیغات رسانه های دشمن ایران نشویم، اگر بدخواهان ایران و دمکراسی را با هر شکل و شمایل شناسایی کنیم، اگر وارد میدان شویم و در یک کلام، اگر به خود باور داشته باشیم. آینده ی هر ملتی در دست خود اوست، مگر نخواهد و اگر بخواهد.

گره‌گاه‌های اپوزیسیون باز می شوند –  کامران مهرپور

جان کلام این که کنشگر سیاسی نیاز به دریافت آذوقه فکری قابل مصرف از روشنفکران واقعی را دارد. روشنفکران اصیل و مردمی  باید بتوانند راه حل عملیاتی به جامعه نشان دهند، فرموله کردن صورت مسئله لازم و ضروریست ولی کافی نیست.

بستر نظری ساختن جبهه‌ی جمهوری دوم ایران، کورش عرفانی

جان کلام این که «جبهه ی جمهوری دوم» یک راه حل فن-محور بوده که بر اساس بررسی ضعف های گذشته طراحی شده است. خصلت متعارف آن نیز در این است که قرار نیست از افراد و چهره ها و تشکل های گمنام ساخته شود؛ بر عکس، جبهه درهای خود را به روی نیروهای سیاسی تشکیلاتی و فردی موجود در اپوزیسیون باز می کند تا بیایند و در عین تنوع و تفاوت های خود، در کنار هم، سازنده ی یک مجموعه ی دارای مشروعیت اجتماعی و مجهز به قدرت مدیریت کشور شوند و از بستر تغییرطلبی فعلی- که در جامعه موج می زند-، استفاده ی بهینه کنند.

از شما چه میطلبند، از شما چه میطلبیم- رامین کامران

ما شما را بازیگر تمام عیار صحنۀ تاریخ میشمریم و میخواهیم. میخواهیم در صحنه حضور داشته باشید تا سرنوشت خودتان را به تصمیم خودتان تعیین کنید. برای همین است که میکوشیم تا شما را به سوی تصمیم درست و انتخاب بهترین هدف راهنمایی کنیم. ما شما را در مسیر تاریخ هل نمیدهیم، به قدم برداشتن، به برداشتن قدمهای محکم در آن، تشویقتان میکنیم.

اصل و نسب تحول خواهی- حسن بهگر

اگر براندازی را انقلاب Revolution و اصلاح طلبان را Reformists بدانیم قاعدتاً باید تحول طلب ها طرفدار Evolution باشند. خوب این که همان خط استحاله زمان رفسنجانی است که با بسته جدید تحول خواهی می خواهند به خورد ما بدهند. ظاهر امر طوری است که گویی تحول خواهی یک قدم از اصلاح طلبی جلوتر است، در حالیکه اینطور نیست بلکه دوستان چندین قدم هم عقب نشسته اند. رفورم یا اصلاح طلبی قاعدتاً باید خواستار تغییر می بود که نبود حالا تحول طلب شده با این امید که رژیم خودش خشک بشود و بیافتد.

جمهوری دوم ایران (یک گام به پیش)، کورش عرفانی

پیشنهاد «جمهوری دوم ایران» بر آنست که با یک طرح قابل اجرا دوران سیاه و تباه رژیم اسلامی را، به عنوان «دوران جمهوری اول»، پشت سر بگذاریم و با تکیه بر ایده ی یک «جمهوری دمکراتیک و لائیک» دوران تازه ای را در تاریخ ایران آغاز کنیم. برای این منظور این ایده باید به پروژه تبدیل شود. مرحله ی ضروری این کار، تشکیل «جبهه ی جمهوری دوم ایران» است. یک جبهه ی جمهوریخواه، دمکراتیک و لائیک که بتواند، ضمن ایفای نقش جایگزین برای حکومت کنونی، مدیریت قیام خلع قدرت از رژیم را بر عهده گیرد. در یک کلام، با پیوستن ایرانیان علاقمند می توان با یک طرح برنامه ریزی شده و مرحله بندی شده از رژیم کنونی خلع قدرت کرد، کشور را به یک دولت موقت مورد اعتماد مردم سپرد، انتخابات لازم برای تصویب قانون اساس جدید را برگزار کرد و در نهایت، قدرت را به دست حکومت منتخب اکثریت مردم سپرد.

چه شعار هایی بدهیم – رامین کامران

در همه حال شعارهای تیز بدهید. شعارهایی که برا باشد و گفتار حکومت را بشکافد و پیشتان ببرد. شعار کند مثل چاقوی کند است، ماست را هم نمیبرد، چه رسد گلوی نظام را.

جمهوری دوم ایران (راهکار برون رفت از بن بست) – کورش عرفانی

حاکمان کنونی،-به واسطه ی یک مکانیزم فشار هدفمند- که باید تعریف، تدقیق و با برنامه درعمل متحقق شود-، قدرت را با خشونتی کمتر و به ناگزیر به یک دولت موقت مورد قبول اکثریت مردم واگذار می کنند و دولت موقت، با مشروعیت مردمی خود، به برگزاری انتخابات مجلس موئسسان، الغای قانون اساسی استبدادگرای جمهوری اسلامی، تصویب قانون اساسی جدید مبتنی بر ارزش های دمکراتیک و تایید آن توسط رفراندم عمومی، اقدام کرده و به این ترتیب دوره ی «جمهوری دوم» در تاریخ معاصر ایران آغاز خواهد شد.

چگونه شعار بدهیم- رامین کامران

شعار درخواست نیست، خواست است، از موضع داشتن حق. طوری شعار ندهید که انگار دارید تقاضایی را مطرح میکنید. مملکت مال شماست و اختیارش را از شما که صاحب آن هستید، گرفته اند. بگویید که میخواهید مالتان را از مشتی دزد، پس بگیرید، یا به شعار خوش میدهند، یا به ترتیب دیگری اخذ خواهد شد.

رقابت بر سر آخرالزمان: نگاهی به کشمکش جمهوری اسلامی و آمریکا و اسرائیل

استفادۀ سیاسی از مذهب مجانی نیست و هر چه این استفاده بیشتر باشد، خرجش هم بیشتر خواهد شد. آمریکا با خیال پیشتازی به سوی آخرالزمان، خوش است و به احتمال قوی، در آینده نیز به همین دلخوش خواهد بود. از آنجا که مدعی تحقق آخرالزمان نیست، میتواند همیشه این افق تاریخی را پیش روی خود نگاه دارد و سر خود را به همین داستانها گرم کند و قربان صدقۀ خودش برود.
اما در دو مورد دیگر، داستان به کلی فرق میکند. استفاده از مذهب بسیار عمیق است و حیات دو نظام را در گرو خود دارد. دشمنی بین جمهوری اسلامی و اسرائیل، فقط از تفاوتهایشان برنمیخیزد. تشابه ساختاری آنها نیز عاملی است که بر این دشمنی میافزاید. به سختی بتوان دو ایدئولوژی را یافت که از بابت ارتباط با مذهب، به اندازۀ خمینیسم و صهیونیسم به هم شبیه باشد. هر دو یکدیگر را دشمن میدارند، ولی دشمن اصلی هر دو در دل خودشان است. این دو، با زیر و رو کردن بینش تاریخی مذاهبی که به آنها تکیه کرده اند، در عمل زیر پای خود را خالی کرده اند. چه مدعی دیگری برای آخرالزمان در کار باشد و چه نه، مشکل هر دوی آنها درونی است و علاج ناپذیر و عاقبتش معلوم.